Verity: Gerçeğin Diğer Kıyısı

Bazı filmler biter, üzerine biraz düşünür ve hayatına devam edersin. Bazılarıysa bittikten sonra bile kafanın içinde dönüp durur. Verity benim için kesinlikle ikinci kategoride.

Öncelikle filmi gerçekten beğendim. Psikolojik gerilimleri zaten seviyorum ama özellikle izlerken sürekli bir şeylerden şüphe ettiğim, karakterlere güvenemediğim ve kendi kendime teoriler üretmeye başladığım filmlerin bende ayrı bir yeri var. Verity de tam olarak bunu yaptı.

Hikâyenin merkezinde, ünlü bir yazarın yarım kalan kitaplarını tamamlamak için onun evine yerleşen Lowen var. Başlangıçta her şey nispeten normal görünse de zamanla o evin içinde bir şeylerin hiç de göründüğü gibi olmadığını hissediyorsunuz. Özellikle Verity karakteri... Bir insan hiçbir şey yapmadan bile bu kadar huzursuz edici olabilir mi?

Film boyunca sürekli taraf değiştirdim diyebilirim. Bir noktada her şey o kadar açık görünüyordu ki artık kimin iyi, kimin kötü olduğuna karar verdiğimi düşündüm.
ve asıl mesele şu: Bir hikâyeyi yalnızca tek bir kişinin gözünden dinlediğimizde gerçeği ne kadar bilebiliriz?

Bence filmin en güzel tarafı da burada. Sadece karakterlerin birbirini manipüle etmesi değil, izleyici olarak bizim de manipüle ediliyor olma ihtimalimiz. Çünkü fark etmeden bize gösterilenlere inanıyor, boşlukları kendi kafamızda dolduruyor ve sonunda bundan o kadar emin oluyoruz ki başka bir ihtimali kabul etmek zorlaşıyor.

Özellikle Anne Hathaway'in canlandırdığı Verity karakterinde sürekli bir tekinsizlik hissi vardı. Ne düşündüğünü, ne bildiğini, neyi sakladığını anlamaya çalışmak filmin gerilimini benim için daha da artırdı.

⚠️ Spoiler: Peki gerçek neydi?

Gelelim beni asıl düşündüren kısma.

Filmin sonunda kendime sorduğum ilk soru şuydu: Ben şimdi manipüle mi oldum?

Çünkü Verity'nin gerçekten anlatıldığı kadar kötü biri olduğuna inanmak için nedenlerim vardı. Ama bir yandan da bütün bunların başka bir açıklaması olabileceği fikrini kafamdan atamadım.

Ya Verity gerçekten masumsa? Ya bütün olayları yanlış yorumladıysak? Ya da tam tersine, masum görünmeyi bile kendi lehine kullanabilecek kadar iyi bir manipülatörse?

En sinir bozucu kısmı, hangi ihtimale inansam diğerinin de bir şekilde mantıklı gelmesi.

Bir de Jeremy meselesi var tabii. Film boyunca yalnızca Verity'yi sorgularken diğer karakterlere ne kadar kolay güvendiğimi fark ettim. Belki de en büyük hatam buydu.

İşin sonunda Verity'nin iyi mi kötü mü olduğundan çok, benim neden belirli bir gerçeğe inanmayı seçtiğimi düşünmeye başladım.

Ve galiba film tam olarak bunu istiyordu.

Son düşüncelerim

Verity benim için mükemmel bir film değildi ama kesinlikle aklımda kalacak filmlerden biri oldu. Gerilimini, yarattığı rahatsız edici atmosferi ve özellikle finalden sonra bıraktığı o belirsizlik hissini sevdim.

Ben hâlâ Verity'nin gerçekten kötü bir kadın mı olduğunu, yoksa çok başarılı bir manipülasyonun kurbanı mı olduğumuzu çözebilmiş değilim.

Tek bildiğim, film bittiğinde ekrana bakıp bir süre “Yok artık, hangisi gerçekti şimdi?” diye düşündüğüm.

Ve bence iyi bir psikolojik gerilim bazen tam olarak bunu yapmalı.